เพลง มีแต่วันนี้

ในเวลาที่เป็นเหมือนไฟ ที่ยังแผดเผา มันพอจะเงียบเหงาซักเท่าไหร่ ?
มันพอจะมีทิศทางให้เดิน ต่อไปไหม?
ในวันคืนที่เป็นพายุ กระหน่ำสาดซ้ำ มันยังจะตอกย้ำจนเมื่อไหร่
มันพอจะทำให้ใจดวงหนึ่ง เปลี่ยนไปไหม
ฉันมีแต่วันนี้ ที่ฉันพอดีจะต้องขอ หายใจ
ไปจนถึงเมื่อไหร่ สุดท้าย ก็คง เมื่อนั้น
ก็คงจะเท่านั้น ในเมื่อฉันไม่มีอะไร นอกจากวันนี้ ถ้าหากจบลงด้วยดี ก็คงจะพอไหว
จากนั้น วันพรุ่งนี้หัวใจจะไปไหน ก็ปล่อย ให้มันต้องไป ก็แล้วกัน
ในวันคืนแห่งความเงียบเหงา  คงเป็นแบบนี้
มีใครจะหลบหนี ได้หรือเปล่า?
มีใครที่มีหัวใจที่ไม่ต้อง ปวดร้าว
ไปให้ไกลจากตรงนี้ ที่ยังสับสน จะทนต่อไปให้ ได้อะไร?
จะรอเก็บรอยแผลไปจน อีกนานไหม?
แต่ถึงอย่างไร เราก็คงได้พบกัน อีกสักครั้ง
จะให้ความเป็นจริง ทุกๆอย่าง กีดขวางเรา
ไปอีกนานแค่ไหน?