บนหนทางที่กว้างไกล  เราเป็นดั่งควายที่เพิ่งเริ่มเดิน
ก้าวจากคอกออกมาเผชิญ  โชคชะตาตามลำพัง
ทรนงและองอาจ    ทนทายาดแต่ขาดสมอง
เขาเหยียดหยามหยัน   ผ่านสายตามอง
ถีบหัวจมคลอง    สังคมเน่าเหม็น

*ค่ำคืนสลัว    ทิ้งตัวลงนอนอ่อนล้า
นึกถึงทางข้างหน้า   ไม่รู้จะเป็นอย่างไร
ได้แต่แค่หวัง    เลือนลางลำพังต่อไป
ปาดน้ำตาไหล    ปลอบใจตัวเอง

บนหนทางที่กว้างไกล  เราเป็นดั่งควายที่เพิ่งเริ่มเดิน
ก้าวจากคอกออกมาเผชิญ  เก็บเศษส่วนเกินกินหญ้ากลางเมือง

   (ซ้ำ *)